
Σας καληνυχτίζω με αυτή τη φωτογραφία. Την πέτυχα χθες στο Google καθώς έψαχνα να βρω όμορφες φωτογραφίες παιδιών. Όμορφη δυστυχώς δεν μπορώ να την χαρακτηρίσω. Μπορώ να πω όμως ότι μου προκάλεσε θλίψη κι ένα βαθύ προβληματισμό για το τί τελικά είναι η ζωή, για το τί τελικά είναι ο άνθρωπος….
Άραγε πόσο ίσοι είμαστε; Πόσοι από ‘μάς κάθονται στον καναπέ του σπιτιού τους και απλά το μόνο που κάνουν είναι να συμπονούν τους συνανθρώπους τους που δυστυχούν;
Άραγε πόσο δυνατοί είμαστε ώστε να μπορέσουμε να ενωθούμε και να γίνουμε μια γροθιά που θα σπάσει επιτέλους αυτή την αδικία;
Άραγε είμαστε αρκετά ΑΝΘΡΩΠΟΙ ώστε να κλείσουμε τα μάτια και να προσπαθήσουμε να σκεφτούμε τον εαυτό μας στη θέση αυτού του παιδιού; Είμαι σίγουρη ότι αυτή η σκέψη θα διαρκέσει λιγότερο από 1 λεπτό γιατί απλά είναι μια σκέψη που δεν θα καταφέρει το μυαλό να την αντέξει!
Αυτές οι συνθήκες ζωής ίσως να φαντάζουν στα μάτια μας ως κάτι πολύ μακρινό εώς κάτι που δεν αποτελεί πραγματικότητα… Κι όμως αυτη η φωτογραφία απεικονίζει την άλλη όψη του νομίσματος, την άλλη πλευρά της ζωής. Μιας ζωής που είναι πέρα για πέρα αληθινή!
Αυτό το παιδί ενώ θα μπορούσε να είναι στο σχολείο του, σε ένα ζεστό σπιτικό, να παίζει να γελάει, να τραγουδάει, βρίσκεται με όλη την κυριολεξία στα “κάτεργα”. Άγγίζει με τα κουρασμένα του χέρια τη φυλακή της ζωής του, αυτά τα σίδερα που τον κρατούν στη ζωή γιατί χωρίς αυτή τη δουλειά αυτός, ίσως και η οικογένειά του, δεν θα μπορούσαν να κρατηθούν ζωντανοί…
Θα σας καληνυχτίσω ελπίζοντας να σας προβλημάτισα όσο εγώ το μυαλό μου! Αυτή η αδικία δεν αντέχεται… Άραγε μπορεί να αλλάξει;;;
Aς σταματήσει επιτέλους η παράνομη παιδική δουλεία !!!
Nipio.net