Advertisements

Η ζωή μου μαζί με τον…ΚΑΡΚΙΝΟ!

Γεια σας και πάλι,

Πολύ δύσκολη μέρα η σημερινή, σωματικά αλλά κυρίως ψυχικά! Θα σας μιλήσω για τον…Καρκίνο. Μια λέξη που όλοι φοβόμαστε, ενώ δεν θα ‘πρεπε, μια λέξη που κρύβει τόσα πολλά ανάμεικτα συναισθήματα μα και πολλή αγάπη για τη ζωή κι ό,τι αυτή σου χαρίζει απλόχερα…

Όλα κυλούσαν όμορφα… Ήμουν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος με ό,τι αυτό περιλαμβάνει. Είχα την υγεία μου, μια πανέμορφη οικογένεια, αληθινούς-αδερφικούς φίλους, μια υπέροχη δουλειά που την περίμενα πως και πως για τόσους μήνες, καινούριες γνωριμίες στη δουλειά που όπως όλα έδειχναν θα οδηγούσαν σε αληθινές σχέσεις ζωής… Δεν μου έλειπε τίποτα, είχα μια πραγματικά πολύ όμορφη καθημερινότητα γεμάτη όνειρα και γέλια. Ήμουν πολύ

ευτυχισμένη και το ένιωθα, το έβλεπαν όλοι και το απολαύμβαναν.

Μέχρι που ήρθε στη ζωή μου! Δεν άκουσα κουδούνι, δεν άκουσα κτύπημα στην πόρτα της ζωής μου, ούτε καν ένα σημάδι, μια προειδοποίηση. Εισέβαλε ξαφνικά κι όλα γύρω μου χάθηκαν. Ήρθε κι όλα (κι όταν λέω όλα εννοώ απολύτως όλα) άλλαξαν. Και τότε άρχισε το τρέξιμο. Νοσοκομεία, γιατροί, ακτινογραφίες, αξονικές, υπερηχογραφήματα, βελόνες, φάρμακα, παυσίπονα κι ό,τι άλλο εμπερικλίει μια τέτοια διαδικασία. Όμως αυτά δεν ήταν και δεν είναι αυτό που λέμε ο “ανείπωτος πόνος”. Στο άκουσμα του καρκίνου αυτό που σου έρχεται αμέσως στο μυαλό είναι η έννοια του αν θα ζήσω ή θα πεθάνω. Η ψυχή σου γίνεται κομμάτια και η καρδιά σου αρχίζει να κτυπάει σαν τρελή απο αγωνία και φόβο γι’αυτά που έρχονται…

Δεν αντιδρούν όμως όλοι το ίδιο στο άκουσμα της διάγνωσης. Μερικοί άνθρωποι το δέχονται με υπομονή και δύναμη, δεν υποκύπτουν εύκολα στους φόβους τους ενώ μαθαίνουν να κρύβουν καλά μέσα τους τον πόνο και την αγωνία τους για χάρη των παιδιών τους, του/της συζύγου τους, των φίλων τους. Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα ανθρώπων οι οποίοι λυγίζουν, νιώθουν ότι ξαφνικά τους σκέπασε ένα μάυρο πέπλο που μέρα με τη μέρα αρχίζει να διπλώνει και να τους κλίνει μέσα του. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που υποφέρουν, είτε βουβά είτε δυνατά, θα πρέπει να μάθουν ότι δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να πεθάνουν. Έχουν δικαίωμα να λυγίσουν, να σηκωθούν, να πέσουν, να ξανασηκωθούν, να ξαναπέσουν…αλλά να πεθάνουν όχι, δεν έχουν κανένα δικαίωμα! Αυτό ακριβώς το συναίσθημα είχα την ευτυχία να νιώσω χάρη στον σύντροφό μου που έχει γίνει πλέον η σκιά και η ομπρέλα μου! Γι αυτόν τον Άνθρωπο με Α κεφαλαίο κατάφερα να φτιάξω μια δύναμη μέσα μου (την κατασκεύασα από την αρχή γιατί δεν υπήρχε πουθενά μέσα μου) και να σταθώ και πάλι στα πόδια μου. Τον ευχαριστώ μέσα από τη ψυχή μου.

Από τη μια μέρα στην άλλη, ο ύπνος με εγκαταλείπει, παύω να δημιουργώ, να γελώ, να ακούω, να αισθάνομαι, να διασκεδάζω. Από τη μια μέρα στην άλλη μπήκα σχεδόν μέσα σε γυάλα. Έπαψα να έχω όλα αυτά τα απλά, καθημερινά πράγματα που όλοι θεωρούμε δεδομένα αλλά (όμως) δεν είναι. Αναγκάζομαι να υπομείνω και να αντέχω πολλά δυσάρεστα πράγματα όπως επανειλημμένα τρυπήματα για να βρεθεί καλή φλέβα, όπως αναγούλες, αδιαθεσίες. Πρέπει να προσέχω από το τι τρώω μέχρι το πως θα κοιμάμαι. Εν ολίγοις, κάποιος άλλος μόλις έχει αρχίσει να κάνει κουμάντο στη ζωή μου…

Έκλαψα πολύ, φοβήθηκα πολύ, αμφισβήτησα πολλά και πολλούς, εκνευρίστηκα με πολλά και πολλούς, ξέσπασα, έβρισα, απογοητεύτηκα, θύμωσα, αγρίεψα, μετάνιωσα, κουράστηκα,  εξαντλήθηκα… Μα κυρίως ΠΟΝΕΣΑ! Όχι τόσο το σώμα μου όσο τη ψυχή μου! Κι όταν πονάει η ψυχή δεν αντέχεται! Έπιασα αυτό που λένε “πάτο” αλλά ακόμα κι αυτό το έχεις ανάγκη. Έχεις ανάγκη να πέσεις για να πάρεις μια μεγάλη φόρα και να ξανασηκωθείς. Έχεις ανάγκη από ΑΝΘΡΩΠΙΑ κι ΑΓΑΠΗ, από ενδιαφέρον και ηρεμία, από ασφάλεια και φροντίδα. Έχεις μια ακλόνιτη κι ακατανίκητη επιθυμία για ΑΓΚΑΛΙΑ, για ΑΓΑΠΗ! Έχεις ανάγκη από ανθρώπους που σε πιστεύουν, που θέλουν και μπορούν να είναι δίπλα σου, από ανθρώπους που δεν τους κυριεύουν τα συμβάντα, οι φόβοι και οι αδυναμίες του χθές, που δεν τους τρομάζει κανένας καρκίνος, ανθρώπους που βάζουν πάνω απ’όλα τον ΑΝΘΡΩΠΟ! Ανθρώποι που να το λέει η καρδιά τους, που δεν θα έχουν ούτε τη δύναμη αλλά ούτε και το ΘΡΑΣΟΣ να σε πληγώσουν, που μένουν δίπλα σου και πολεμούν τα θηρία, που δεν σε κοροϊδεύουν, δεν σε εξαπατούν, δεν σε προδίδουν.  Αυτοί μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις ξανά, να παλέψεις και να τα καταφέρεις. ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΝΟΥΝ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ, ΜΟΝΟ.

Όσο για τους άλλους, εγώ δεν κρατάω κακία, αντίθετα τους κατανοώ. Μου έχουν μάθει πολλά και τους ευχαριστώ:

1. Με έμαθαν ότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος και ο καθένας έχει την δική του οπτική των πραγμάτων.

2. Με έμαθαν να έχω υπομονή και να περιμένω να δώσουν ότι αυτοί μπορούν και θέλουν.

3. Με έμαθαν ότι κανείς δεν σκέφτεται και δεν νιώθει όπως εσύ, γιατί κανείς δεν υποφέρει τόσο όσο εσύ, επομένως μην περιμένεις από τους άλλους να πράττουν όπως θά ‘θελες. Άσε τους να πάρουν το χρόνο τους. Ίσως αυτό τους βοηθήσει να αναθεωρήσουν και τη δική τους ζωή.

4. Με έμαθαν να εκτιμώ και να αγαπώ περισσότερο αυτούς που έχω κατ’επιλογήν στη ζωή μου.

5. Με έμαθαν πως η αγάπη και η ανθρωπιά είναι έννοιες υπέροχες κι έχουν απίστευτα όρια που δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι υπήρχαν.

6. Με έμαθαν να μην στεναχωριέμαι για όλα αυτά που μου χάρισαν κάποτε, αληθινά ή ψεύτικα, ήταν πάντα καλοδεχούμενα. Εγώ τα αγάπησα, τα κράτησα και αυτά θα ‘χω να θυμάμαι! Τα υπόλοιπα δεν έχουν θέση στην καρδιά μου.

7. Με έμαθαν να μην κρίνω γιατί ο κάθε άνθρωπος κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και για κάτι πονάει. Μπορεί να νομίζεις ότι ο δικός σου πόνος είναι μεγαλύτερος από του άλλου αλλά αυτό είναι ένα συναίσθημα που το νιώθεις μόνο εσύ.

8. Με έμαθαν να μην έχω τίποτα δεδομένο και να μην περιμένω τίποτα απ’ αυτούς. Αν είναι να έρθει κάτι, αν είναι να σου προσφέρουν κάτι ασ’το να είναι έκπληξη. Αν έρθει θα’ναι το μεγαλύτερο δώρο, αν όχι δεν θα απογοητευτείς. Έτσι θα ‘χεις καταφέρει να προστατέψεις τη ψυχή σου.

9. Με έμαθαν να είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ που να το λέει η καρδιά μου. Τώρα ξέρω πως είναι να νιώθεις πως τα όνειρα που κάνεις θα πρέπει να είναι μικρά και όχι άπιαστα. Δεν κάνω όνειρα πέραν των 6-7 μηνών. Τα όνειρά μου έχουν μικρή ισχυή κι αληθινό περιεχόμενο.

10. Με έμαθαν πως μόνο ένα απλό χαμόγελο, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα έχουν τη δύναμη (την υπερδύναμη) να σου χαρίσουν τον παράδεισο! Κι αυτό είναι κάτι που μέχρι πρώτινος δεν είχα ποτέ μου συνειδητοποιήσει και εκτιμίσει.

Έχω εμπεδώσει κάτι που όλοι έχουμε ακουστά αλλά λίγοι αντιλαμβάνονται το μέγεθός της, ότι δηλαδή, “η ευτυχία είναι στιγμές”. Ναι, όντως είναι στιγμές, σαν το κλικ μιας φωτογραφικής μηχανής. Τα παιδιά που παίζουν και γελούν, η αγκαλιά του συντρόφου μου, το βλέμμα των φίλων μου, μια βόλτα στη θάλασσα, ένα δάκρυ, ένα ωραίο παγωτό, το μεσημεριανό με την οικογένειά μου, μια παρέα που διασκεδάζει… Αυτά είναι για μένα πλέον η ευτυχία, μικρά καθημερινά, αληθινά πράγματα που τώρα πια όχι απλά δεν τα θεωρώ δεδομένα αλλά ευγνωμονώ κάθε μέρα το Θεό για το δώρο της ζωής.

Έμαθα επίσης να μη στενοχωριέμαι ή να εκνευρίζομαι για πράγματα που στο παρελθόν θα με έκαναν να στενοχωρηθώ ή να εκνευριστώ πολύ, γιατί πολύ απλά, τώρα, μου φαίνονται σχεδόν αστεία. Όπως για παράδειγμα όταν δεν βρίσκω τι να φορέσω, όταν κάνουν αταξίες τα παιδιά, όταν μαθαίνω κάτι άσχημο.

Προσπαθώ όσο πιο πολύ μπορώ να μην γκρινιάζω και να ζω όσο το δυνατόν πιο έντονα τις στιγμές μου με αυτούς που έχω επιλέξει να είναι στη ζωή μου. Και ενώ θα έπρεπε να έφευγα μακριά από όλους αυτούς που θεωρητικά είναι ‘τοξικοί’ (όπως είπε κάποιος αγαπημένος φίλος) για μένα, ωστόσο δεν έχω διώξει από μέσα μου κανέναν! Τους περιμένω με ανυπομονησία και μια ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ λαχτάρα ακόμα και σήμερα. Τους περιμένω να εισβάλουν ξανά στη ζωή μου όπως την πρώτη φορά που τους γνώρισα και να μου χαμογελάσουν όπως την πρώτη φορά που τους είδα. Ξέρω ότι φοβούνται να πλησιάσουν, πως κάτι ίσως τους κρατά μίλια μακριά, ξέρω πως έχουν βρει έτσι τον τρόπο να αμύνονται και να προστατεύονται αλλά εγώ τους περιμένω γιατί για να βρέθηκαν κάποτε στο δρόμο μου πάει να πει πως επέλεξα εγώ να μπουν και ήταν καθαρή επιλογή μου να ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΣΩ! Ακόμα όμως και να μην έρθουν ποτέ δεν πειράζει, εγώ τους εύχομαι να ‘ναι καλά και να έχουν μια ΚΑΛΗ ΖΩΗ!

Και κάτι τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό που θέλω να πω είναι πως ο τρόπος που προσπαθώ να το ξεπεράσω, το πως στέκομαι ακόμα στα πόδια μου, ΤΑ ΠΑΝΤΑ τα οφείλω σ’έναν και μόνο άνθρωπο, τον σύντροφο της ζωής μου. Αυτός ήταν δίπλα μου όταν ήθελα κάπου να κλάψω, αυτός ήταν δίπλα μου όταν απογοητευόμουν να μου δίνει κουράγιο, αυτός ήταν εκεί όταν έπεφτα να μου δίνει το χέρι του να σηκωθώ, αυτός ήταν εκείνος που ακόμα και όταν ήθελα να εγκαταλείψω τα πάντα ήταν με το μέρος μου αλλά είχε πάντα τον τρόπο να με πείθει για το αντίθετο. Ήταν εκείνος που όταν εγώ δεν είχα το σθένος έδιωχνε μακριά όποιον πίστευε ότι η συμπεριφορά του μου κάνει κακό. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που έκανε στην άκρη ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό για να στηρίξει εμένα. Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που ήξερε ΤΙ θα μου πει, ΠΟΤΕ θα μου το πει και ΠΩΣ θα μου το πει! Για όλα αυτά λοιπόν και για πολλά ακόμα θέλω να του πω ένα μεγάλο Ευχαριστώ και ένα ακόμα πιο μεγάλο Σ’Αγαπώ.

Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους φίλους μου που δείχνουν τον δρόμο της ευτυχίας και μένουν δίπλα μου παρ’όλες τις ανάποδες μέρες. Ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ όμως σε μια καλή…πλέον φίλη που αν και η αρχή της σχέσης μας ήταν επεισοδιακή και έμελλε να γίνει απλά τυπική, ξαφνικά μετατράπηκε σε μια όμορφη ανθρώπινη σχέση! Την ευχαριστώ λοιπόν μέσα από τη ψυχή μου που με ΣΕΒΑΣΤΗΚΕ όταν έπρεπε, που με προστάτευσε, που έβαλε εμένα πάνω από τον εαυτό της. Την ευχαριστώ για τις αλήθειες της, για τον ατόφιο χαρακτήρα της, που παλεύει μαζί μου, που μου δίνει τη δύναμή της, που με κάνει να χαμογελώ…..Μα πάνω απ’όλα την ευχαριστώ που είναι ΕΔΩ ενώ είχε και έχει το δικαίωμα΄να είναι αλλού!

Έχω πλέον μεγάλη κατανόηση γιατί δεν έχουν όλοι την τύχη να διδαχτούν αυτά που διδάχτηκα εγώ και άρα έχουν διαφορετική στάση ζωής. Και χαίρομαι που τα διδάχτηκα νέα γιατί έχω όλη την υπόλοιπη ζωή μου να την απολαύσω πραγματικά και να ζήσω στο 100%.

Εύχομαι σε όλους είτε νοσούν, είτε όχι να ζουν στο 100%,να γεύονται κάθε στιγμή της ζωής τους γιατί η κάθε εμπειρία καλή ή κακή έχει κάτι πολύτιμο να μας διδάξει. Μην το βάζετε κάτω, είναι απίστευτη η δύναμη που μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος. Πρέπει να πιστέψεις ότι “είσαι στην έξοδο αλλά δεν υπάρχει φως για να τη δεις. Άμα μπορέσεις να αφήσεις το φως να μπει, θα δεις και την έξοδο”. Ζήστε δυνατοί! Παλέψτε με πείσμα και μην πιστέψετε ποτέ ότι έχει περισσότερη δύναμη από εσάς! ΠΟΤΕ! Όσο δύσκολος κι αν είναι ο δρόμος που ίσως χρειαστεί να ακολουθήσεις, μη φοβηθείς! Στο τέλος του σε περιμένει ο ολοκαίνουριος εαυτός σου… Και θα δεις, θα τον αγαπήσεις πολύ… Ο καρκίνος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εσωτερική φωνή μου:  «Αγαπησέ με!»

Α.Ι

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: