Advertisements

Καλό απόγευμα!

Photo: Μοιράζομαι μαζί σας μια αληθινή ιστορία που είχα την τύχη να βιώσω. Σήμερα, ένα μικρό παιδί, ο Σ., καθώς έπαιζε με τις μεταλλικές του τάπες, πρόσεξα, πως κοίταζε επίμονα ένα παιδάκι, τον Μ., που ζωγράφιζε. Ζωγράφιζε για ώρα, δεν μιλούσε, έμοιαζε πιο αποροφημένος από ποτέ άλλοτε. Δεν τον πλησίασε κανείς, δεν τον ενόχλησε κανείς. Αφού ολοκλήρωσε τη ζωγραφιά του με πλησίασε και με ρώτησε "κυρία μπορείς να μου δώσεις το ψαλίδι;". Αφού είπε και τη "μαγική" λεξούλα που αρχικά είχε παραλείψει,του το έδωσα. Έκοβε ασταμάτητα, με ένα πάθος που ποτέ ξανά δεν είχα δει. Τότε τον πλησίασε ο Σ. ρωτώντας "τί είναι αυτά που κόβεις τόση ώρα;". Ο Μ.τον κοίταξε, χαμογέλασε και του έδειξε τις δημιουργίες του λέγοντας:-"Τάπες! Φτιάχνω χάρτινες τάπες για να μπορώ κι εγώ να παίζω μαζί σου". -"Γιατί δεν λες στον μπαμπά σου να σου αγοράσει μερικές;" τον ρωτά όλο απορία ο Σ. -"Δεν έχουμε χρήματα μα η μαμά, μου είπε πως δεν χρειάζομαι τα χρήματα γιατί είμαι πλούσιος εδώ (αγγίζει το στέρνο του)".-"Θα σου χαρίσω εγώ μερικές για να μπορούμε να παίζουμε μαζί, θέλεις;".Ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ εκείνη η στιγμή που ένιωσα πραγματικά ευλογημένη που εργάζομαι με παιδιά! Ένιωσα τόσο μικρή απέναντί τους. Ένιωσα περηφάνια και συγκίνηση. Τελικά οι μικροί ξέρουν πολύ καλά την ουσία. Εμείς οι μεγάλοι είναι που τη χάνουμε που και που. Τελικά υπάρχει ακόμα ΕΛΠΙΔΑ! Όσο υπάρχουν παιδιά, ποτέ δεν θα σβήσει. Καλό σας βράδυ! :)Nipio Net

Μοιράζομαι μαζί σας μια αληθινή ιστορία που είχα την τύχη να βιώσω.

Σήμερα, ένα μικρό παιδί, ο Σ., καθώς έπαιζε με τις μεταλλικές του τάπες, πρόσεξα, πως κοίταζε επίμονα ένα παιδάκι, τον Μ., που ζωγράφιζε. Ζωγράφιζε για ώρα, δεν μιλούσε, έμοιαζε πιο απορροφημένος από ποτέ άλλοτε. Δεν τον πλησίασε κανείς, δεν τον ενόχλησε κανείς.

Αφού ολοκλήρωσε τη ζωγραφιά του με πλησίασε και με ρώτησε «κυρία μπορείς να μου δώσεις το ψαλίδι;». Αφού είπε και τη «μαγική» λεξούλα που

 

αρχικά είχε παραλείψει,του το έδωσα. Έκοβε ασταμάτητα, με ένα πάθος που ποτέ ξανά δεν είχα δει.

Τότε τον πλησίασε ο Σ. ρωτώντας «τί είναι αυτά που κόβεις τόση ώρα;». Ο Μ.τον κοίταξε, χαμογέλασε και του έδειξε τις δημιουργίες του λέγοντας:

-«Τάπες! Φτιάχνω χάρτινες τάπες για να μπορώ κι εγώ να παίζω μαζί σου».
-«Γιατί δεν λες στον μπαμπά σου να σου αγοράσει μερικές;» τον ρωτά όλο απορία ο Σ.
-«Δεν έχουμε χρήματα μα η μαμά, μου είπε πως δεν χρειάζομαι τα χρήματα γιατί είμαι πλούσιος εδώ (αγγίζει το στέρνο του)».
-«Θα σου χαρίσω εγώ μερικές για να μπορούμε να παίζουμε μαζί, θέλεις;».

Ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ εκείνη η στιγμή που ένιωσα πραγματικά ευλογημένη που εργάζομαι με παιδιά! Ένιωσα τόσο μικρή απέναντί τους. Ένιωσα περηφάνια και συγκίνηση. Τελικά οι μικροί ξέρουν πολύ καλά την ουσία. Εμείς οι μεγάλοι είναι που τη χάνουμε που και που.

Τελικά υπάρχει ακόμα ΕΛΠΙΔΑ! Όσο υπάρχουν παιδιά, ποτέ δεν θα σβήσει.

Καλό σας βράδυ!

Nipio Net

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: