Advertisements

Aυτιστικών σχέση!

Έχω ένα φίλο. Τον ξέρω από το σχολείο. Πάνε πολλά χρόνια από τότε. Δεν κατάλαβα πως ξεκίνησε η σχέση μας. Ήρθε στις τελευταίες τάξεις έχοντας ζήσει μερικά χρόνια στο εξωτερικό. Έλληνας με Έλληνες γονείς, γεννημένος στην Ελλάδα. Στην τάξη τα παιδιά τον αποκαλούσαν «ο ξένος».

aftistikon-shesi

Καθόμασταν σε απόσταση αναπνοής ο ένας από τον άλλον επί 2 χρόνια. Πρώτο χρόνο γιατί έτυχε, δεύτερο χρόνο από συνήθεια. Δε νομίζω να ακουμπιόμασταν ποτέ. Να ανταλλάσσουμε φιλιά στα μάγουλα για «χρόνια πολλά»

 

επίσης δε θυμάμαι. Μπορεί και να γινόταν και να μην το θυμάμαι, αλλά η απόσταση που είχαμε δε δικαιολογεί εύκολα τη σχέση που χτίσαμε με τα χρόνια.

Μου έσπαγε τα νεύρα πάρα πολύ! Μου έλεγε πάντα τις μεγαλύτερες αλήθειες για το εαυτό μου. Εννοείται ότι δε μου άρεσε να τις ακούω κι όταν θύμωνα με κοίταζε με ένα βλέμμα που με εξόργιζε ακόμη περισσότερο, σαν να μου έλεγε «Μα καλά, τι είπα που δεν το ήξερες ήδη?». Και συνήθως δεν έμενε μόνο στο βλέμμα, το ξεστόμιζε κιόλας. Δε μου έχει πει πολλά. Τρία πράγματα όλα κι όλα, αλλά ήταν οι μεγαλύτερες αλήθειες – κριτικές που είχα ακούσει…μέχρι που γνώρισα τον άντρα της ζωής μου (εύχομαι). Δεν ξέρω τι με εκνεύριζε περισσότερο….που μου τα έλεγε με τέτοια φυσικότητα ή που με καταλάβαινε τόσο καλά χωρίς να ανταλλάσσουμε πολλές κουβέντες? Στον τελευταίο μας καβγά στο σχολείο είχα θυμώσει πάρα πολύ. Κι αυτός να μην ξέρει που να βάλει φρένο και να συνεχίζει λέγοντας: «Πες ό,τι θέλεις, αλλά να ξέρεις έτσι όπως σου το λέω είναι». Έτσι ακριβώς όπως μου το έλεγε ήταν, όμως δύσκολο να βρεθείς αντιμέτωπος με την αλήθεια σε μια ηλικία που δεν ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι. Τσακωθήκαμε πολύ, χωρίς μετά να χρειαστεί να κάνουμε κάτι για να τα ξαναβρούμε. Την επόμενη μέρα η ζωή ξαναξεκίνησε εκεί που είχε σταματήσει πριν τον καβγά. Μετά από μήνες ήρθαν τα Χριστούγεννα και έλαβα ευχητήρια κάρτα στο σπίτι. Τότε μόλις είχαν αρχίσει να γίνονται μόδα τα κινητά και μιλούσαμε όλοι με sms. Kάρτα στο σπίτι δεν έστελνε κανείς. Δε θυμάμαι τι έλεγε και δε θέλω να πάω τώρα να τη βρω για να αντιγράψω ακριβώς τα λόγια, αλλά θυμάμαι ότι χωρίς να μου λέει συγνώμη μου έδειχνε ότι με νοιάζεται και ότι λυπόταν που με στενοχώρησε τότε, πριν από μήνες.

shadow-floor

Τελειώσαμε το σχολείο και άρχισα να τον αποκαλώ στους άλλους «ο κολλητός μου». Δυο χρόνια που τα περάσαμε πλάι-πλάι δε μου ήρθε ποτέ η σκέψη ότι αυτός ήταν ο κολλητός μου. Συνεχίσαμε να βρισκόμαστε και μετά το σχολείο. Ποτέ με εκείνη την πίεση που σου δημιουργούν μερικές φορές οι κοινωνικές σχέσεις. Ποτέ δεν υπήρχε το πρέπει να βρεθούμε. Αυτό κανονιζόταν χωρίς άγχος τις φορές που μας βόλευε. Τι κι αν περνούσαν μήνες μέχρι να συναντηθούμε, η ζωή πάντα συνέχιζε σαν να είχαμε συναντηθεί και την προηγούμενη μέρα.

Μετά έκανα παιδιά, αυτός δεν αποφάσιζε να επισημοποιήσει τη σχέση του και οι ζωές μας σταμάτησαν να συμβαδίζουν. Το να βρεθούμε άνηκε πλέον στη σφαίρα της φαντασίας. Τον πιέζω κατά καιρούς να κάνει οικογένεια για να μπορέσουμε να ξανακάνουμε παρέα, αλλά προς το παρόν δε θέλει. Μέσα σε αυτά τα χρόνια έγινε δύσκολη και η επικοινωνία, γιατί δεν ταίριαζαν πια ούτε οι ώρες που μπορούσαμε να μιλήσουμε στο τηλέφωνο. Έτσι περιοριστήκαμε στα ετήσια τηλεφωνήματα εορτών και γενεθλίων και αυτά όποτε το θυμόμασταν.

Τον αγαπάω πολύ. Είναι ο καλύτερος μου φίλος, αν και ακούγεται αλλόκοτο να δίνεις αυτόν τον τίτλο σε κάποιον που έχεις να δεις χρόνια. Φίλους γονείς που συναντιόμαστε τακτικά έχω πολλούς. Ξέρω ότι κι αυτός δεν κάθεται κλεισμένος σπίτι, όλο ταξίδια και βόλτες μαθαίνω από το facebook (φυσικά αυτός δεν ανεβάζει ποτέ φωτογραφίες, άλλοι τον κάνουν tag). Είμαι, όμως, σίγουρη πως κι εκείνος με νιώθει πολύ δικό του άνθρωπο. Πριν λίγο καιρό επιβεβαιώθηκα γι΄αυτό…

Διάβαζα ξανά το βιβλίο του Tony Αttwood, «Παιδιά με ιδιαιτερότητες στη γλωσσική ανάπτυξη και την κοινωνική αλληλεπίδραση», Εκδόσεις Σαββάλας. Διάβαζα μια περιγραφή για έναν μαθητή την ώρα ενός σχολικού μαθήματος. Ξαφνικά οι λέξεις έγιναν εικόνα. Ο φίλος μου ήταν αυτός ο μαθητής. Δεν ήταν μια φανταστική σκηνή. Το περιστατικό που διάβαζα είχε συμβεί στα σχολικά μας χρόνια και το θυμόμουν πεντακάθαρα. Θυμάμαι που καθόμουν και παρακολουθούσα, θυμάμαι τι άκουσα να σχολιάζουν οι άλλοι, θυμάμαι τη γκριμάτσα που έκανε ο φίλος μου όταν ο καθηγητής τον υποχρέωσε να συμμετάσχει στο μάθημα ενώ εκείνος δεν ήθελε. Πάντα το απέφευγε και πάντα γινόταν σεβαστό αυτό, εκτός από εκείνη τη μέρα που αναπλήρωνε την καθηγήτριά μας καθηγητής άλλου τμήματος. Τότε πολλά πράγματα μπήκαν σε σειρά: γιατί εμείς οι δυο ταιριάξαμε με αυτόν τον περίεργο τρόπο, τι ήταν αυτό που μας συνέδεε. Σας λέω ότι είμαστε και οι δύο στο φάσμα του αυτισμού? Δεν ξέρω, όμως είναι πιθανό βάσει κάποιων χαρακτηριστικών που έχουμε. Επειδή τον θυμήθηκα τον πήρα τηλέφωνο. Δεν το σήκωσε. Την άλλη μέρα πήρα μήνυμα: «Είχα δουλειά. Με θέλεις κάτι?»

good-call

Ένα μήνυμα όλο αγάπη! Δε μου έλεγε ούτε που χάθηκες, ούτε ένα τυπικό να τα πούμε. Ένα ξεκάθαρο μήνυμα «πες αν έχεις πρόβλημα κι έρχομαι» ήταν. Μια σχέση πάντα εξ΄αποστάσεως, παρ΄όλα αυτά τόσο ουσιαστική, την οποία δε νομίζω ότι θα χάσουμε ποτέ μας.

Αφήστε με να σας ρωτήσω….Βλέπετε τη μαγεία αυτής της σχέσης που βλέπω εγώ?

——————————
Είμαι η «Πίστη». Η πίστη ότι όλα θα πάνε καλά. Είμαι μαμά δύο παιδιών. Οι μόνες αγωνίες που είχα στις εγκυμοσύνες μου ήταν να μη μου πει ο γιατρός να σταματήσω τη δουλειά και να μην κάνω αυτιστικό παιδί. Επειδή ποτέ δεν παίρνεις όλα όσα θέλεις, πήρα το πρώτο που ζήτησα και τις δύο φορές και το δεύτερο μια από τις δύο. Από τότε έμαθα πως ο μέσος αυτιστικός άνθρωπος δεν είναι η εικόνα που μας έχουν δώσει για τον αυτισμό. Από τότε έμαθα πως ακόμη και η εικόνα που μας έχουν δώσει για τον αυτισμό δεν είναι καθόλου τρομακτική στην πραγματικότητα. Ο αυτισμός είναι μια ολόκληρη κουλτούρα, πλούσια με θαυμάσιους θησαυρούς, που σου δίνει το σεντούκι μαζί με το κλειδί. Μη έχοντας συνηθίσει σε τέτοια ειλικρίνεια νομίζουμε ότι μας κοροϊδεύει και πετάμε το κλειδί πριν το δοκιμάσουμε στην κλειδαριά.

Πηγή: mikroimegaloi.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: