Advertisements

«Κάθε μέρα κι ένα περισσότερο πετραδάκι αγάπης». Όσα θα ‘θελα να ξέρεις, σ’ένα γράμμα μόνο για ‘σένα!!!

Αυτά που δεν μπόρεσα να πω. Από καρδιάς για ‘σένα!

IMG_54041578971165

«Το μυαλό ξέρει πάντα τι πρέπει να κάνει για να ξεχάσει. Το ζητούμενο είναι να ξεχάσει η καρδιά». Αυτό είπε κάποτε η Caroline Myss και μάλλον…θα συμφωνήσω! Γιατί το μυαλό μπορείς να το δαμάσεις. Το θέμα είναι η καρδιά. Αυτήν πως την βάζεις σε τάξη; Πώς να την κάνεις να σωπάσει; Θα μου πεις με θέληση. Ωραία, ναι, με θέληση. Κι η θέληση πώς έρχεται όταν στ’αλήθεια…δεν θέλεις; Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με το να ψάχνουμε τί τελικά είναι αυτό που θέλουμε…

Τον/Την/Τους θέλεις εδώ. Αλλά! Ένα μεγάλο «Αλλά» ορθώνεται εμπρός σαν τοίχος. Ξέρεις ότι ίσως δεν θα πρέπει να είναι εδώ. Και παλεύει το μυαλό με την καρδιά και να σου να πέφτουν τα στοιχήματα για τη νίκη. Το μυαλό να υπενθυμίζει την φυγή, τον μεγάλο πόνο, τα τόσα βιώματα μετά (!) κι η καρδιά εκεί, πεισματάρα όπως πάντα να αρνείται να διώξει πρόσωπα…θύμησες… Εκεί, σαν σκιά με το που ξυπνάς μέχρι την ώρα του ύπνου να σου σκαλίζει τις πληγές, να σου λέει «νιώσε» , «θυμήσου», «αν ήσουν εκεί», «αν έλεγες αυτό», «αν προλάβαινες να κάνεις κι αυτό», «να μπορούσες να…»… Κι ο χρόνος κυλά, οι μέρες περνούν, άνθρωποι πάνε κι έρχονται κι εσύ; Ζεις με τα κομμάτια σου. Μα ένα κομμάτι, λείπει! Ακόμα αλλού, κι ας πέρασαν δυο και πλέον χρόνια… Θέλεις μα δεν μπορείς, μπορείς μα δεν θέλεις… Ποιό είναι, στ’αλήθεια, το ορθό;

Ξέρεις πως υπάρχουν, ζουν μαζί σου, στην ίδια πόλη, τους συναντάς στους δρόμους σαν φαντάσματα κι εσύ; Τους αντικρίζεις και «πεθαίνεις». Εκείνα τα δευτερόλεπτα που παγώνει το βλέμμα, παγώνει το σώμα κι όλα μέσα σπάνε κομμάτια σαν εκείνο το πρώτο βράδυ… Πόσο με φοβίζουν μα και πόσο τα αγαπώ!

Και σε πιάνει το παράπονο. Σε πιάνει η λησμονιά. Αυτή η λαχτάρα να μπορούσες να τους δεις για λίγο ακόμα λες και δεν τους χόρτασες ποτέ. Ναι, δεν τους χόρτασες ποτέ. Να κρατούσαν τα δευτερόλεπτα λίγο ακόμα, να προχωρούσανε αργά, να γίνονταν λεπτά, να προλάβαινες να ξεκλέψεις άλλη μια ματιά… Να μπορούσες να ‘σαι εκεί (!) στις όμορφες μα και στις άσχημες στιγμές. Δίχως αντάλλαγμα. Έτσι. Γιατί απλά δεν μπορείς να μην τους αγαπάς! Γιατί…σου λείπουν! Γιατί τους νοιάζεσαι και δεν μπορείς να τους ξεχάσεις! Να τους αγκαλιάσεις χωρίς το παρελθόν που πλήγωσε μα με το παρελθόν που μόνο χαρές σας χάρισε. Να ξεχαστούν όλα, σα να γνωρίζεστε πρώτη φορά, ξανά απ’την αρχή… Με παρουσία σαν αέρινο σύννεφο, μα με αισθήματα φωτιά!

Μια χαζομάρα μωρέ σε κυριεύει. Αυτή η χαζή πεποίθηση πως αν μπορούσες να πάρεις τον χρόνο πίσω, θα διάλεγες πάλι τους ίδιους ανθρώπους, θα τους αγαπούσες το ίδιο πιστεύοντας πως αυτή τη φορά…όλα θα πάνε καλύτερα! Κι όμως, το λες και το νιώθεις τόσο αληθινό μέσα σου. Κι αυτή η σκέψη «σ’αγαπώ» δεν είναι;

Εαυτέ μου, πεισματάρη, σωστά δεν τα λέω; Το ξέρω πως τα θέλω σου είναι δυνατότερα απ’τα πρέπει σου. Ξέρω πως θα ‘θελες να φωνάξεις όσα σκέφτεσαι, να ουρλιάξεις όσα νιώθεις. Μα άλλος τρόπος δεν υπάρχει… Κι ετούτα τα γραμμένα που ‘γιναν, πια, η πιο δυνατή φωνή σου, ψυχή να βγάλουν, σαν βελουδένιο χάδι να ταξιδέψουν. Να αγγίξουν την δική της λησμονιά με μιας να την τσακίσουν.

Πες λοιπόν,μίλα, μη φοβάσαι!:

«-Ξέρω, πολλά θα επιθυμούσες να μην είχαν γίνει ή τελικά πολλά να είχαν γίνει μα, ξέχασέ τα. Ανήκουν στο παρελθόν και το παρελθόν δεν πρέπει ποτε να ζει με το παρόν. Ό,τι βαθιά σε πληγώνει, ό,τι σου καίει την καρδιά, θάψ’το! Άνοιξε λακκούβα στην καρδιά και ρίχτα όλα μέσα. Μην τα λυπηθείς. Φρόντισε τον εαυτό σου κι αυτούς που αγαπάς. Τώρα που «μεγαλώσατε», άλλος ένας σ’έχει ανάγκη. Κι εσύ τους έχεις ανάγκη, είναι κομμάτι σου, μην το ξεχνάς.

-Ξέρω, υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως κανείς δεν ακούει τα λόγια σου. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Άνοιξε τα μάτια σου και δες πόσοι περιμένουν με απλωμένο χέρι να πιάσουν το δικό σου. Κι αν καμιά φορά νιώσεις πως κανείς δεν ξέρει τους στοίχους απ’το τραγούδι της ψυχής σου ή πως οι άλλοι σε σπρώχνουν για να περάσουν, θυμήσου, η μεγαλύτερη μοναξιά είναι αυτή που νιώθεις όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στο πλήθος. Κάψ’την!

-Ξέρω πόσο φοβάσαι! Μην ρωτάς πως. Το νιώθω. Στα όνειρά μου κάπως έτσι σ’ανταμώνω. Θα ‘θελα να μπορούσα να φωνάξω «μην φοβάσαι!». Θα ‘θελα να μπορούσα να σου πω κι αυτό: «να χαμογελάς!». Τίποτα δεν είναι αξεπέραστο. Ο Θεός δεν θα έστελνε ποτέ τίποτα που να μην μπορείς να αντέξεις. Για γύρισε το βλέμμα πίσω και κοίτα…κοίτα, πόσα άντεξες! Για δες πόσο δυνατή είσαι! Κι όσο τα χρόνια περνούν ό,τι βαθιά φοβόσουνα, σαν καπνός σιγά σιγά εξαφανίζεται. Πόσο φοβόσουνα την πιθανότητα ερχομού ενός επιπλέον παιδιού; Για σκέψου τώρα…πόση ακόμα δύναμη κρύβεις! Βλέπεις; Τίποτα δεν είναι ανίκητο! Πίστεψε στον εαυτό σου και θα δεις όλα θα πάνε καλά! Θα τα πας περήφημα γιατί κι εσύ πεισματάρα είσαι με τη ζωή!

-Ξέρω. Ξέρω βαθιά πως μου λείπουν οι μέρες που ακουμπούσες στην φιλία μας τις ανησυχίες σου, τις σκέψεις σου, τα όνειρά σου. Ξέρω βαθιά πως μου λείπουν οι μέρες που μπορούσα να μοιραστώ μαζί σου τη χαρά μου! Κι είναι τόσα αυτά που «έχασες», τόσα αυτά που έγιναν και πόνεσα που δεν ήσουν εδώ για να τα δεις, να τα ζήσουμε μαζί! Κι είναι κι αυτά που πρόκειται να ‘ρθουν. Πόσο πολύ ονειρεύτηκα εκείνη τη μέρα, την τόσο σπουδαία για ‘μάς, να’σαι εκεί!

-Ξέρω πως νομίζεις πως ξέχασα! Αυτό δεν είναι αλήθεια και στο υπόσχομαι, δεν θα μπορύσα να το κάνω ποτέ. Όποιες επιλογές μου εξέλαβες ήταν όλα μέρος της προσπάθειάς μου να «ξεκολλήσω» λίγο τον μαύρο σκύλο της ψυχής μου. Ήταν όλα μέρος της προσπάθειάς μου να βοηθήσω και τις δύο να…πάμε πάρακάτω. Κάποια έπρεπε να φανεί θαραλλέα! Ας ήμουν εγώ. Αυτό θα ‘θελα να το μάθεις. Να ‘ξερες πόσο πόνεσαν οι επιλογές και πόσες φορές πισωγυρίζω. Δεν σε πρόδωσα. Δεν θα μπορούσα να το κάνω ποτέ.

-Ξέρω πως σκέφτεσαι πως μαζί με τις επιλογές μου έσβησαν κι όλα τα υπόλοιπα. Ούτε αυτό είναι αλήθεια! «Κάθε μέρα κι ένα πετραδάκι περισσότερης αγάπης». Αυτό δεν σου είπα το τελευταίο βράδυ πριν σβήσει; Αυτό υποσχέθηκα κι αυτό κάνω. Να ‘βλεπες μόνο πόόόσα πετραδάκια μάζεψα!!! Καμία πικρία. Μόνο συγχώρεση κι αγάπη! Αληθινή αγάπη!

-Ξέρω, πάντα θα μου λείπει κάτι. Όσο κι αν προσπαθώ, πάντα κάτι θα με »τρώει». Αυτό το «αν μπορούσα να πω…», «αν μπορούσα να κάνω…», αυτό το «πόσο μου λείπει…», «πόσο θα ‘θελα…», «πόσο…!»… Είναι ένα μέρος μόνο που μπορώ να σας κοιτάω. Κι εκεί όλοι χαμογαλάμε. Το όνειρό μου! Αυτό το προσέχω καλά!

-Μην ξεχνάς! Είναι ο δρόμος σου και είναι δικός σου. Κάποιοι μπορούν να περπατήσουν μαζί σου αλλά κανείς δεν θα περπατήσει για ‘σένα. Αν κάτι κατάφερες είναι γιατί προσπάθησες. Αν κάτι κατέκτησες είναι γιατί πάλεψες. Μην αφήσεις τον φόβο να σου βαστάει τα φτερά.

Αν είμαι φόβος με μιας φύσηξέ με μακρία. Αν είμαι λύπη, κάψε με. Τίποτα κακό δεν θα ‘θελα να είμαι…

Μου λείπεις. Να προσέχεις!

Nipio.net

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: